W anatomii człowieka staw łokciowy (łac. articulatio cubiti) jest stawem łączącym ramię z przedramieniem.

Jest to staw składający się z kości ramiennej i kości łokciowej, oraz kości łokciowej i kości promieniowej. Staw zawiasowy-obrotowy, w którym występuje ruch zgięcia i wyprostu, oraz pronacji i supinacji przy współudziale stawu łokciowo-promieniowego dalszego.
Dzięki swojej budowie - nie posiada wielu więzadeł dlatego rzadko spotykane są urazy więzadłowe tego stawu, co nie oznacza, że nie są możliwe, a stabilność stawu uzyskuje dzięki ukształtowaniu powierzchni stawowych.

Staw łokciowy tworzą trzy pary powierzchni stawowych:

1. część ramienno-łokciową tworzy powierzchnia stawowa bloczka kości ramiennej i wcięcie bloczkowe kości łokciowej;

2. część ramienno-promieniowa zbudowana jest przez powierzchnię stawową główki kości ramiennej i dołek stawowy głowy kości promieniowej;

3. część promieniowo-łokciowa utworzona jest przez wcięcie promieniowe kości łokciowej z obwodem stawowym głowy kości promieniowej.

Torebka stawowa jest gruba i napięta po stronie bocznej i przyśrodkowej, gdzie jest też wzmocniona silnymi więzadłami, zaś obszerna i cienka od przodu i tyłu.