Skuteczność leczenia pacjentów z dolegliwościami stawu kolanowego zależy od prawidłowo postawionej diagnozy tak aby leczyć przyczyny zaistniałych dolegliwości a nie ich skutki.
Dysfunkcje w obrębie stawu kolanowego mogą dotyczyć: więzadeł, chrząstki stawowej, łąkotek, mięśni, torebki stawowej, błony maziowej, zaburzonej równowagi posturalnej, itp.

1.ŚWIEŻY URAZ leczenie zachowawcze/operacyjne

Kiedy dochodzi do uszkodzenia tkanek miękkich zarówno bezpośrednio (makrouraz) jak i pośrednio (mikrourazy) zasady leczenia muszą korespondować z naturalnym procesem gojenia tkanek. Leczenie polega na zapobieganiu i/lub odwracaniu czynników, które mogą opóźnić zdrowienie. Celem jest przywrócenie biomechaniki oraz leczenie tkanek miękkich zgodnie ze stadium na jakim się znajduje proces gojenia. Między 4 a 6 dniem od urazu do około 10 tygodnia fibroblasty prowadzą proces naprawczy wytwarzając tkankę włóknistą. Bardzo ważnym w tym okresie jest rozpoczęcie biernych mobilizacji podłużnych i poprzecznych oraz ćwiczeń, które delikatnie napinają ścięgno/więzadło by doszło do uporządkowanych połączeń nie dopuszczając tym samym do odczynu zlepnego ograniczającego co ma miejsce w leczeniu gipsem. Kolejną rzeczą której musimy przeciwdziałać to fizjologiczne reflektoryczne zahamowanie działania prostowników stawu kolanowego w szczególności głowy przyśrodkowej mięśnia czworogłowego uda i wzmocnienie działania zginaczy. Nasze działanie opiera się tu na stopniowo wprowadzanych ćwiczeniach mięśnia czworogłowego uda wspomagająco stosujemy elektrostymulację, stretching grupy kulszowo-goleniowej i mięśnia brzuchatego łydki. Do działań fizjoterapeutycznych dołączamy fizykoterapię a w szczególności krioterapię.

2. HYPERMOBILNOŚĆ (zwiększona ruchomość w stawie)

wynikająca najczęściej z uszkodzenia więzadeł bądź wrodzonej wiotkości).W tym przypadku działania fizjoterapeutyczne sprowadzają się do treningu leczniczego obejmującego ćwiczenia siły i wytrzymałości mięśniowej, ćwiczenia koordynacji nerwowo-mięśniowej, stretchingu.

3. HIPOMOBILNOŚĆ (zmniejszona ruchomość w stawie)

wynikająca m.in. z przykurczu torebki stawowej, zrostów , przykurczu mięśniowego. W zależności od przyczyny hipomobilności stosujemy mobilizacje, manipulacje stawu, mobilizacje tkanek miękkich, techniki powięziowe, relaksację poizometryczną i inne .Po uzyskaniu dobrej ruchomości stawu prowadzimy trening leczniczy (patrz hypermobilność).

4. Dolegliwości bólowe wynikające z zaburzeń równowagi posturalnej prowadzącej do przeciążeń struktur w obrębie stawu kolanowego jak i całej kończyny (chrząstka, tkanki miękkie). Niektóre utrwalone stany nie dają się wyleczyć zachowawczo (np. koślawe kolano) w związku z tym terapię skupiamy na tkankach miękkich które są przeciążane aby wspomóc je w funkcjonowaniu.