Ze względu na specyficzne uwarunkowania anatomiczne (mała, zamknięta przestrzeń) w obszarze nadgarstka najczęściej dochodzi do tzw.zespołów ciasnoty.
Zespół ciasnoty kanału nadgarstka ( neuropatia nerwu pośrodkowego) wynika z ucisku nerwu w zamkniętej przestrzeni nadgarstka. Objawy to ból, upośledzenie czucia i ruchu, uczucie drętwienia i sztywności, nasilające się w nocy. Przyczyny są najczęściej pourazowe, zapalne, przeciążeniowe, procesy chorobowe zwiększające napięcie tkanek, przerost tkanki łącznej lub odkładanie się złogów, będących produktami przemiany materii w obrębie kanału nadgarstka.
Zespół ciasnoty kanału Guyona (neuropatia nerwu łokciowego) - przyczyna to mechanizmy złożone, w których występuje zarówno ucisk jak i rozciąganie nerwu, czyli nadmierna eksploatacja ręki w sporcie i pracy zawodowej. Mogą to też być gangliony, zniekształcenia nasady po złamaniach, obkurczające blizny pooperacyjne i pourazowe, anomalie rozwojowe kości i tkanek miękkich, patologiczna ruchomość kości. Objawy to parestezje, bóle nocne, zaniki mięśni, zaburzenia trofiki skóry i paznokci, czucia powierzchownego, aż do porażeń nerwu łokciowego.
W następstwie przeciążeń wysiłkiem fizycznym może wystąpić odczyn zapalny pochewek ścięgnistych, charakteryzujący się wysiękiem, bolesnością w czasie ruchu, podniesieniem miejscowej temperatury, trzeszczeniami. Przewlekle drażniona pochewka reaguje bowiem przekrwieniem, obrzękiem i wysiękiem, a później włóknieniem, doprowadzając do pogrubienia ścięgien i trwałego zwężenia jej światła. Np. nadgarstek wioślarza – zapalenie pochewek ścięgnistych ścięgien mięśni prostowników promieniowych nadgarstka, który występuje najczęściej u wioślarzy, kajakarzy, podnoszących ciężary.
Uszkodzenia tkanek miękkich narządu ruchu wcale nie muszą rozpoczynać się od określonych i silnych urazów. W przeważającej części przypadków są to sumy mikrourazow, przeciążeń i skryty rozwój choroby, trwający często przez wiele miesięcy lub lat.
Bardzo intensywne doskonalenie ruchów i siły często wg nieprecyzyjnego wzorca ruchowego, powoduje przyspieszone zużycie tkanek. W wyniku uszkodzeń aparatu torebkowo-więzadłowego może dojść do niestabilności nadgarstka.
Jeśli chodzi o kontuzje, to przy upadkach najczęściej uszkodzeniu ulega nasada dalsza kości promieniowej (złamanie Collesa). W przypadku dużych przemieszczeń odłamów może dojść do jednoczesnego uszkodzenia nerwów. W wyniku uderzeń, przygnieceń, może dojść do złamania wyrostka haczykowatego kości haczykowatej, wyniku dużego wysiłku wykonywanego w zgięciu grzbietowym (np. w kolarstwie) może dojść do martwicy jałowej kości księżycowatej, a przeprosty nasady, upadki z wysokości powodują czasami miażdżenie kości łódeczkowatej przez nasadę kości promieniowej (konflikt promieniowo – łódeczkowaty).
Z wiekiem dochodzi do zmian zwyrodnieniowych – są one następstwem uszkodzeń urazowych, reumatoidalnych i cech wrodzonych.
We wszystkich tych przypadkach leczenie obejmuje ograniczenie aktywności, leki przeciwzapalne i przeciwbólowe, indywidualnie dobrane ćwiczenia, fizykoterapi, kinesiotaping oraz ewentualnie stabilizatory. W niektórych przypadkach niezbędne jest odbarczenie chirurgiczne.